.

Szkoła dla rodziców

 

Na stronie opublikowane są ciekawe artykuły dotyczace problemów dydaktyczno - wychowawczych.

 

 

 

Krótko o wychowaniu i dyscyplinie

         Każdy rodzic chciałby, żeby jego dziecko zachowywało się w sposób społecznie akceptowany. Jeżeli podopieczny rozwija się prawidłowo, można zastosować w wychowaniu system nakazów i zakazów, ale tak, aby były one dostosowane do wieku młodego człowieka. 
 Dzieci funkcjonują w ten sposób, że zawsze dążą do tego, aby zadowolić swoich rodziców i zdobyć ich aprobatę. Mądry rodzic potrafi to wykorzystać w procesie wychowania.
 Zadowolenie i aprobata okazywane dziecku, gdy dobrze się zachowuje, powodują , że chce ono je powtarzać. Dezaprobata, okazywana za każdym razem, gdy dziecko zachowuje się w sposób przez nas nieakceptowany, pozwala na wyeliminowanie zachowań ryzykownych.
 Korygowanie niewłaściwych zachowań musi być dla dziecka jednoznaczne, zrozumiałe i nie wywoływać poczucia krzywdy. Nie może ono ani przez chwilę wątpić w fakt, że jest kochane, a rodzice mają dobre intencje. 
 Małe dziecko, które np. próbuje ciągnąć psa za ogon jest w stanie zrozumieć i zareagować na ostro powiedziany zwrot „ Nie wolno !” tylko wtedy, gdy rodzic jest opanowany i spokojny. Gdy krzyczy, można przypuszczać , że nie osiągnie zamierzonego celu w postaci zmiany zachowania u dziecka. 
 Starszemu dziecku i nastolatkowi wystarczy jasno przedstawić i sprecyzować, co mu wolno, a czego nie wolno, następnie zaś, tylko egzekwować przestrzeganie zasad. Warto wspomnieć, że zasady można ustalać wspólnie z dzieckiem, co daje mu poczucie bycia ważnym. Nie należy stosować tzw. „kazań ”, gdy dziecko zachowa się w sposób niewłaściwy, gdyż może to spowodować, że zacznie ono robić rodzicom na złość, bo będzie miało subiektywne poczucie krzywdy i braku zrozumienia przez rodziców .
 W rzeczywistości jest tak, że każda rodzina ma inne wymagania względem dzieci. Jedni rodzice dają dużą dozę swobody, podczas gdy inni – ściśle kontrolują postępowanie dziecka. Jednak to rodzice odpowiadają za ustalenie zasad panujących w rodzinie.
 Prawda jest taka, że łatwiej jest zapobiegać występowaniu niewłaściwych zachowań u dziecka, niż je później korygować, gdy już zaistnieją.
 Formą profilaktyki zachowań ryzykownych i niewłaściwych jest uczenie dziecka od najmłodszych lat poczucia odpowiedzialności za siebie i innych oraz szacunku dla otoczenia. Prowadzi to do systematycznego budowania samokontroli, która jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania w życiu dorosłym.
Zdolność kontrolowania własnego zachowania nie bierze się z niczego. W procesie nabywania samokontroli dziecko wymaga wsparcia i przewodnictwa rodzicielskiego.
 Umiejętność panowania nad sobą zaczyna się manifestować około szóstego roku życia. Przy czujności i aktywnej pomocy rodziców jest wzmacniana przez cały okres szkolny. Wprawdzie w okresie dojrzewania u nastolatków pojawia się chęć do buntu oraz eksperymentowania w zachowaniu, większość z nich przechodzi ten czas w miarę bezkonfliktowo. 
W sytuacji, gdy pojawiają się kłopoty wychowawcze, wynikłe z braku przestrzegania ogólnie przyjętych norm i zasad przez młodego człowieka, warto zasięgnąć pomocy i rady specjalistów takich jak psycholog lub pedagog. Te osoby na pewno wesprą rodziców w rozumieniu sposobu rozumowania młodszego dziecka lub nastolatka. Możliwe jest także ze zasugerują wprowadzenie zmian w systemie wychowania stosowanym w rodzinie. Ważne jest, aby rodzice byli otwarci na wszelką pomoc i wykazali się cierpliwością oraz konsekwencją przy wprowadzaniu zaplanowanych zmian oraz egzekwowaniu społecznie akceptowanych zachowań.
Nie bez znaczenia jest także współpraca rodziny ze szkołą i nauczycielami w procesie socjalizacji dziecka. Wspólny front w egzekwowaniu przestrzegania zasad przez dziecko daje znacznie zwiększa szanse na wykształtowanie u młodego człowieka społecznie akceptowanych postaw opartych na przestrzeganiu ogólnie przyjętych zasad i norm społecznych.

Katarzyna Leśniarek - Ciaputa

Kraków

 


 

Jak być konsekwentnym wobec dziecka

         Brak konsekwencji to jedna z najczęstszych pułapek, w jakie wpadają rodzice. Nie dziwią różnorakie przyczyny, jakie podają rodzice, by wyjaśnić, skąd bierze się ta niekonsekwencja, łącznie z brakiem czasu, roztargnieniem, stresem i po prostu nieuwagą. Bez względu na to, co jest tego przyczyną, brak struktury i konsekwencji przyczynia się do powstawania wielu problemów wychowawczych.
Jakie więc podejście do dzieci należy przyjąć: czy bardziej surowe, czy też może liberalne. Prawda jest taka, że dobrze wychowane dzieci pochodzić mogą zarówno z domów o zaostrzonym rygorze, jak i tych liberalnych. Najważniejszym czynnikiem jest to, czy ustalone zasady postępowania ciągle dają się przewidzieć i czy są egzekwowane.
Konsekwencja oznacza kierowanie się przyjętymi zasadami i logiką. Jeśli ustalasz jakąś zasadę lub straszysz następstwami jej nieprzestrzegania, postępuj zgodnie z tym, co powiedziałeś. Dzieci bardzo szybko uczą się sprawdzać, gdzie leży granica, szczególnie, gdy rodzice składają oświadczenia i nie wywiązują się z nich.
Ważne jest również, by rodzice konsekwentnie dotrzymywali obietnic oraz nagradzali.
Gdy rodzice są konsekwentni i postępują zgodnie z tym, co powiedzieli, budują strukturę, do której dzieci dążą i której bardzo potrzebują. Konsekwentna struktura daje dziecku poczucie bezpieczeństwa, przewidywalności i kontroli. Dzieci nie są zmuszane do sprawdzania swoim zachowaniem granic tolerancji i wytrzymałości rodziców. Mogą odprężyć się i funkcjonować w znanym sobie systemie kar i nagród. Struktura uczy je także, jak ważne jest dotrzymywanie obietnic i wywiązywanie się z zobowiązań.
Zapewniając dzieciom konsekwencję i strukturę, pomagamy im rozwiązać jeden z ich najczęstszych problemów, dotyczący wykonywania porannych i wieczornych czynności rutynowych. Rodzice na ogół skarżą się, że obudzenie dziecka i przygotowanie go do szkoły to proces bardzo stresujący zarówno dla nich, jak i dla dzieci.
Być może brzmi to banalnie, ale powtarzanie tych samych czynności każdego ranka i wieczora w dużym stopniu redukuje stres, to znaczy kłótnie, przepychanki i podstępne przekupywanie dzieci, aby w końcu się one ubrały, najadły lub umyły. Struktura daje również komfortowe poczucie przewidywalności, które pomaga uchronić czynności rutynowe przed zamianą w walkę między rodzicem a dzieckiem.
Inna dziedzina, w której konsekwencja jest bardzo ważna, to stosowanie dyscypliny. Wielu rodziców złości się z powodu złego zachowania dzieci i szybko wyciąga z niego odpowiednie konsekwencje. Jednakże, być może pod wpływem złości, stosują oni zbyt surowe lub zbyt długotrwałe kary, które później trudno realizować.
Rodzice powinni być również świadomi tego, jak ważne jest, by oboje byli zgodni co do zasad i konsekwencji zachowania oraz by wspólnie je stosowali. Często bardziej pomysłowe dzieci próbują „rozdzielić” swoich rodziców, nastawiając jednego przeciw drugiemu. Rodzice powinni omówić kwestie sporne pod nieobecność dzieci oraz ustalić takie zasady, które oboje będą akceptować.
Stworzenie jednolitego frontu i konsekwencja to dwie bardzo ważne rzeczy, ponieważ jeśli dzieci są przekonane, że zasady rodziców są niewzruszone i niezmiennie wprowadzane w życie, to zwykle nie sprawdzają granic wytrzymałości rodziców, by określić, jakie reguły obowiązują w tym tygodniu. W podobny sposób, jeśli konsekwentnie realizuje się kary, dzieci w mniejszym stopniu usiłują „wymigać się” od następstw złego zachowania.
Konsekwencja stanowi bardzo ważną pomoc w rozwoju poczucia bezpieczeństwa i pewności siebie u dzieci, i to nie tylko w zakresie porządku i dyscypliny. Trudno przecenić wartość, jaką ma dla dziecka rodzic zawsze zainteresowany tym, co działo się danego dnia w szkole. Regularne uczestniczenie w wydarzeniach sportowych lub uroczystościach szkolnych dużo mówi dziecku o tym, jaką ma ono wartość w oczach mamy lub taty. Konsekwentne przekazywanie dzieciom bezwarunkowej miłości dodaje im siły i redukuje zbędny lęk i niepewność.
Pomimo tych oczywistych korzyści, trzymanie się konsekwencji może być jednym z największych wyzwań, jakie stoją przed rodzicami. Biorąc pod uwagę tempo naszego życia, utrzymanie porządku i przewidywalności może okazać się zadaniem zniechęcającym do podjęcia wysiłku.
Proponuję, żebyś włożył w swe działania uczciwy i szczery wysiłek. Jeśli raz po raz zdarzy ci się złamać wprowadzoną zasadę, nie bądź dla siebie zbyt surowy. W końcu ludziom zdarzają się błędy; to normalna i naturalna część życia (patrz mina mentalna 5.). Jeśli robisz co w twojej mocy, by być konsekwentnym, nie minie wiele czasu, a odkryjesz, że korzyści płynące z takiej postawy w pełni wynagradzają twój wysiłek.
Rady dla rodziców:
• Surowość czy liberalizm nie mają takiego znaczenia, jak stałe przestrzeganie zasad i konsekwencji.
• Zawsze postępuj zgodnie z zasadami.
• Daj jedno ostrzeżenie, a potem dopiero zastosuj odpowiednią karę.
• Konsekwentne zasady dostarczają dzieciom struktury, która zaspokaja potrzebę bezpieczeństwa, przewidywalności i kontroli.
• Konsekwentnie dbaj o poranne i wieczorne czynności rutynowe.
• Stosuj krótkie i łatwe do zastosowania kary.
• Nie wprowadzaj dyscypliny, kiedy jesteś zły.
• Rodzice powinni prezentować zjednoczony front.
• Nie próbuj stosować dyscypliny, kiedy jesteś zły.
• Stosuj dyscyplinę w odpowiednim czasie.
• Wprowadzaj odpowiednie konsekwencje.
• Dawanie dzieciom wyboru zwiększa ich poczucie kompetencji i kontroli.
• Stosuj dyscyplinę, by uczyć.
• Celem stosowania dyscypliny nie jest udowodnienie, kto ma rację, a kto jej nie ma. Takie podejście sprzyja, bowiem konfliktom i budzi w dziecku poczucie wstydu.
• Celem dyscypliny jest zmiana zachowania, które stwarza problemy.

Wszystkim rodzicom, którym leży na sercu dobro dziecka, polecam stosowanie w praktyce wychowawczej poniższych metod skutecznego wychowania:
• Ufaj swojej intuicji.
• Nie rezygnuj z własnych potrzeb na rzecz dziecka.
• Znaj swoje dziecko. Słuchaj słów, wnioski wyciągaj z zachowania.
• Dbaj o rozwój pozytywnych wartości u dziecka.
• Podkreślaj znaczenie dobrych chęci, wysiłku i gotowości do ryzyka.
• Bądź rodzicem, a nie przyjacielem.
• Wyznaczaj granice - "nie" jest pełnym i skończonym zdaniem.
• Utrzymuj dyscyplinę, ale nie karz.
• Rozmawiaj, nie komunikuj.
• Zawsze zajmuj zdecydowane stanowisko w konkretnych sprawach.

Literatura:
T.Gordon „Wychowanie bez porażek” PAX Warszawa 91r.

Magdalena Sołtysiak

Śmigiel

 

 


 

"Przemoc w grach komputerowych - wpływ na rozwój dziecka"

       Gry komputerowe to współczesna forma rozrywki, zabawy wielu młodych ludzi, często dzieci, czasem również dorosłych. Na rynku dostępnych jest bardzo dużo różnego rodzaju gier. Młody gracz wchodzi w nowy pełen przygód świat. Przeżywa je, będąc często jednym z bohaterów gry, jego losy oraz losy innych bohaterów w tym wirtualnym świecie zależą od jego decyzji, wyborów, postępowania i pomysłów. Jest to więc bardzo atrakcyjna forma zabawy.
Twórcy gier prześcigają się w wymyślaniu ciekawej fabuły, doborze oryginalnej grafiki, niepowtarzalnej kolorystyki i oprawy dźwiękowej – dążą do stworzenia jak najatrakcyjniejszych gier. Okazuje się, że największy problem stanowi fabuła. Istnieje oczywiście spora ilość autorów i producentów gier ambitnych i uczciwych, ich produkty są grami o ciekawej treści, uczą logicznego myślenia, podejmowania szybkich właściwych decyzji, ćwiczą refleks. Młody człowiek poprzez grę może również poszerzać swoją wiedzę, kształcić pewne cenne umiejętności. Jednym słowem gra komputerowa może być wspaniałą zabawą edukacyjną. Wielkim problemem stanowiącym niebezpieczeństwo są gry, których fabuła zawiera ogromny ładunek przemocy i okrucieństwa, a także treści erotyczne. Mają one niewątpliwie negatywny wpływ na rozwój dzieci i młodzieży. Takie gry są przyczyną trwałych zmian w osobowości graczy. Młodzi ludzie szybko uczą się agresywnych zachowań.
Młody gracz wchodząc w wirtualny świat gry spotyka się z agresją, przemocą i niemoralnym postępowaniem. Istotnym czynnikiem jest tu jego aktywne uczestnictwo. Młody człowiek nie tylko ogląda przemoc i okrucieństwo, ale także sam dokonuje tej przemocy, wybiera jej formy, musi być okrutny, aby zwyciężać. Zło jest nagradzane – bycie złym pozwala iść „dalej”. W grach świat wartości jest przewrócony „do góry nogami” – dobroć, przyjaźń, wzajemna pomoc, współczucie nie mają żadnego znaczenia, najważniejsze są natomiast najniższe instynkty, pogarda dla drugiego człowieka, rządzi tu prawo silniejszego, wszelkie poczynania są uznawane za dobre byleby prowadziły do własnej korzyści. Mając takie wzorce postępowania i oceny rzeczywistości, otaczającego nas świata młody człowiek nie może prawidłowo ukształtować się pod względem uczuciowym i moralnym. Wyniesione ze świata gier zasady i normy postępowania wypaczają podstawowe wartości moralne, powodują pomieszanie tego, co dobre z tym, co złe. Ostatecznie wartości i normy ze świata wirtualnego stają się podstawowymi wartościami i normami w rzeczywistym świecie, w którym żyje młody człowiek. Badania naukowe potwierdzają jednoznacznie, że dzieci korzystające z gier zawierających przemoc stają się agresywne wobec innych ludzi, mają obniżony poziom empatii, są egocentryczne - są zapatrzone w siebie i kierują się własnymi korzyściami, są obojętne na drugiego człowieka. Stąd właśnie wynikają ich poważne trudności w kontaktach społecznych. Nie potrafią również nawiązać i utrzymać bliskich relacji emocjonalnych w rodzinie. Te zmiany w osobowości mają charakter trwały, to znaczy człowiek wchodzi w dorosłość z tak zwichrowanym zbiorem wartości i norm zachowania oraz z cechami utrudniającymi funkcjonowanie w społeczeństwie i życie w rodzinie.
Wyżej opisane zniekształcenie osobowości młodych ludzi jest niewątpliwie jedną z przyczyn narastającej agresji i przemocy, którą obserwujemy w szkołach i na podwórkach. Młodzi ludzie (często również małe dzieci) krzywdzą się wzajemnie, stosują wobec siebie okrutne różnorodne tortury i kary, znęcają się nad słabszymi. Obserwuje się u nich chęć dominacji nad grupą – dominacji psychicznej i fizycznej, a raczej poprzez dominację fizyczną, stosują tu prawo silniejszego. Często takie zachowania są „dla zabawy”. W skrajnych przypadkach dochodzi nawet do zabójstw młodych ludzi i to (o zgrozo!) bez powodu, ot tak, po prostu. Młodzi traktują świat rzeczywisty jak ten z gier, a swoich kolegów jak bohaterów gier, nie mają świadomości, że w rzeczywistym świecie kliknięcie myszką nie wróci nikomu zdrowia, czy życia, nie można również cofnąć czasu.
Przerażający jest fakt ignorowania i lekceważenia zagrożeń wynikających z korzystania z gier, w których jest przemoc i agresja. Wielu producentów i autorów gier komputerowych w swej działalności kieruje się przede wszystkim zyskami finansowymi, a nie dobrem dzieci i młodzieży. Nie istnieje również skuteczna prawna ochrona społeczeństwa, szczególnie młodych ludzi przed groźnymi treściami zawartymi w grach komputerowych. Spora część rodziców nie jest świadoma zagrożeń ze strony gier, a więc nie kontroluje, czym zajmują się ich pociechy.
Rodzice powinni uświadomić sobie, że to na nich spoczywa odpowiedzialność za rozwój dzieci i to oni muszą mieć wiedzę o zagrożeniach, jakie niosą nieodpowiednie treści gier komputerowych. Dzieci nie muszą całkowicie rezygnować z gier – bardzo atrakcyjnej zabawy, ale trzeba je rozsądnie wybierać i „dawkować”. To właśnie rodzice muszą kontrolować jakość wybieranych gier oraz czas poświęcony przez dzieci na gry. Rodzice powinni również uczyć dzieci, jak korzystać z oferty gier, kształtować u dzieci racjonalne, selektywne i krytyczne podejście do nich. Rodzice! Poprzez taką postawę możecie uchronić swoje dzieci przed niebezpieczeństwem i zapewnicie im prawidłowy rozwój.



Bibliografia
www.sop.salwatorianie.pl – artykuł ks. Dariusza Sikorskiego SDS „Szkodliwy wpływ gier komputerowych”,
Wychowawca 11/2001 - artykuł prof. dr hab. Marii Braun-Gałkowskiej ( psycholog, KUL) „Media a odbiorca”.

Halina Konkol

Rzeszów

 


 

 

Dysleksja - definicja, przyczyny, diagnoza i formy pomocy.

I. Pojęcie dysleksji.

Dysleksja jest to zaburzenie, które przejawia się niemożnością opanowania umiejętności czytania i pisania mimo dobrej inteligencji i dobrych warunków środowiskowych. Dysleksja jest nazywana specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu właśnie w odróżnieniu od trudności spowodowanych niską inteligencją czy zaniedbaniem.
Termin „dysleksja”, który oznacza w zasadzie trudności w czytaniu, rozumiany jest w literaturze także w szerszym znaczeniu, łącznie z trudnościami w pisaniu zarówno w sensie ortograficznym (dysortografia), jak i graficznym (dysgrafia). Obie te anomalie współwystępują bardzo często z trudnościami w czytaniu. Za formę dysleksji uznawane są także trudności z uczeniem się matematyki (dyskalkulia).
Dysleksja wynika z pewnych zakłóceń w rozwoju u dziecka czynności mowy, spostrzegania, pamięci (słuchowej i wzrokowej), ruchu czy koncentracji.
Badania wykazują, że wśród wszystkich uczniów jest około 10-15 % dyslektyków.
Dysleksję można pokonać, choć czasem trzeba się z nią zmagać całe życie. Na przykład jeśli uczeń ma kłopoty z czytaniem, ale będzie się z nim regularnie ćwiczyło, powinien zacząć czytać poprawnie, choć zwykle trochę wolniej od rówieśników.
Z drugiej strony, jeśli dyslektyczne trudności dziecka zostaną zaniedbane, będzie ono miało poważne trudności w dalszym życiu. Dysleksja nie tylko sama „nie przejdzie”, ale będzie utrudniała naukę innych przedmiotów, a co za tym idzie będzie przyczyną trudności w życiu dorosłym.

II. Wstępna diagnoza dysleksji

W terapii dysleksji bardzo ważne jest jak najwcześniejsze zidentyfikowanie tych zaburzeń i podjęcie odpowiednich działań naprawczych.
Każde dziecko najlepiej znają jego rodzice, to oni są w stanie pierwsi dostrzec niepokojące sygnały. Jeśli zgłoszą je pedagogowi szkolnemu przeprowadzi on we współdziałaniu z poradnią psychologiczno – pedagogiczną profesjonalną diagnozę i w razie potrzeby zapewni odpowiednią terapię.
Do wstępnej diagnozy, której rodzice mogą dokonać sami, służy tzw. Skala Ryzyka Dysleksji Marty Bogdanowicz.
Ponieważ część z Państwa ma także młodsze dzieci, podaję też zestaw syndromów, które mogą wskazywać na ryzyko wystąpienia dysleksji zanim dziecko podejmie naukę w szkole.

III. Formy pomocy dziecku dyslektycznemu

Jeżeli u dziecka w młodszym wieku szkolnym skierowanego do poradni psychologiczno-pedagogicznej na badanie pod kątem dysleksji zostaną stwierdzone pewne odchylenia w rozwoju psychofizycznym, dziecko zostanie skierowane na terapię do pedagoga szkolnego. Jest to dziecko tzw. ryzyka dysleksji. Podczas zajęć korekcyjno-kompensacyjnych dziecko będzie ćwiczyło zaburzone funkcje. Jednocześnie nauczyciele dostosują warunki nauczania do jego możliwości.
Następnie przeprowadza się kolejne badanie dziecka w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Jeśli dziecko nadal wykazuje syndromy dysleksji, zostaje skierowane na specjalistyczną terapię dla dyslektyków na terenie poradni.
Jeśli terapia ta nie przyniesie pożądanych efektów, dziecko otrzyma zaświadczenie, że jest uczniem dyslektycznym. Szkoły i komisje egzaminacyjne mają obowiązek dostosowania warunków przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów oraz ich oceny do możliwości ucznia z dysleksją.
Dysleksja nie oznacza dla ucznia taryfy ulgowej. Szkoła ma obowiązek traktować takiego ucznia inaczej niż rówieśników, ale pod warunkiem, że pracuje on nad przezwyciężeniem swoich trudności.

Agata Sączek

Rybnik

 


 

 

Dziecko nadpobudliwe psychoruchowo - co powinniśmy wiedzieć?



     „Porusza się wyłącznie biegiem. Nie może usiedzieć w miejscu, nie potrafi dłużej skupić uwagi, ciągle robi wokół siebie bałagan, rozpoczętych zadań często nie doprowadza do końca, wchodzi w konflikty z innymi dziećmi itd.
Te zachowania w pewnym momencie zaczynają budzić niepokój rodziców i nauczycieli. Rozpoczynamy różne zabiegi wychowawcze, a gdy one nie skutkują, wpadamy w złość, zaczynamy szukać winnych, czujemy się bez -radni.
Nadpobudliwość ujawnia się wcześnie, między trzecim, a piątym rokiem życia, ale pierwsze objawy zaburzenia mogą dać o sobie znać w różnym wieku: zdarza się to w późnym dzieciństwie lub nawet w okresie dojrzewania.
Niepokój rodziców i opiekunów dzieci powinny wzbudzić pewne zachowania ich podopiecznych, takie jak:
Nadmierna ruchliwość: nie może usiedzieć w miejscu, częste nerwowe ruchy rąk, które ciągle są czymś zajęte, rusza nogami, kiwa się na krześle, chrząka, wydaje dziwne dźwięki.
Brak samokontroli i refleksji nt. własnego zachowania
Trudności z koncentracją uwagi: słucha nieuważnie, rozprasza się, nie pamięta, co miało robić, robi wrażenie mało spostrzegawczego
Impulsywność: działa szybko, bez zastanowienia, akceptuje łatwo cudze /często złe/ pomysły, domaga się natychmiastowego zaspokojenia własnych potrzeb, wyrywa się z odpowiedzią, przerywa innym itp.
Zaburzone relacje z rówieśnikami: stara się przejmować inicjatywę w zabawie, nie umie przegrywać, często w sposób niezamierzony zadaje krzywdę dzieciom, jest krzykliwy, napastliwy, nie umie czekać na swoją kolej.
Trudności z uwewnętrznianiem swoich zachowań i wypowiedzi, nazywają głośno to co robią
Brak kontroli emocji, motywacji i stanu pobudzenia , co utrudnia funkcjonowanie w grupie rówieśniczej, realizację celów
Jednak zanim uznamy, że problem dotyczy naszego dziecka, musimy zadać sobie jeszcze dodatkowe pytania:

1. Czy powyższe, niepokojące zachowania występują nagminnie, czy dotyczą specyficznych sytuacji?
2. Czy dziecko na niczym nie potrafi się skoncentrować, a może są sytuacje, przedmioty, które przyciągają jego uwagę i angażują na dłużej?
3. Czy kłopoty pojawiły się dawno, czy niedawno?
4. Czy dziecko po ukończeniu 2. roku życia nie umie opanować ataków złości, domaga się natychmiastowego zaspokojenia swoich potrzeb?
5.Czy szczególną ruchliwość mojego dziecka dostrzegają też inni i informują nas o tym?

Ponieważ problem nadpobudliwości dotyczy coraz większej liczby dzieci, stał się przedmiotem badań lekarzy, psychologów i pedagogów. Trudno jest jednak jednoznacznie określić przyczynę tego zjawiska. Różne źródła wskazują na następujące przyczyny:

- Atmosfera skłóconego środowiska rodzinnego (alkohol, wyczerpanie nerwowe rodziców, brak kontroli odruchów ze strony rodziców, bicie)
- Brak spójnych oddziaływań wychowawczych opiekunów dziecka
- Nadopiekuńczość lub nadmierna rygorystyczność
- Negatywny wpływ środowiska rówieśniczego
- Niewłaściwe programy telewizyjne, gry komputerowe
- Przebyte choroby, urazy głowy
- Uwarunkowania genetyczne- jeśli matka lub ojciec byli dziećmi nadpobudliwymi, istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia tego problemu u ich dzieci (w przypadku chłopców – ok. 50%)

W przypadku stwierdzenia ADHD za przyczyny podaje się:

- Złe funkcjonowanie niektórych obszarów mózgu związane z niepra- widłowym przepływem informacji
- dopamina( neuroprzekaźnik) – związek chemiczny odpowiedzialny za przepływ informacji między komórkami nerwowymi
- Mikrouszkodzenia mózgu
- Wcześniactwo, picie alkoholu, palenie papierosów przez matkę w czasie ciąży, urazy mózgu itp.

ADHD (jednostka chorobowa)-może być stwierdzona jedynie przez lekarza, psychiatrę, psychologa /nie jest to choroba psychiczna/ i wymaga stałej kontroli ze strony lekarza i psychologa.
Dzieci nadpobudliwe psychoruchowo określane są często dziećmi „trudnymi do kochania”, a nazywa się je tak, bo są niespokojne, dokuczliwe, chętne do bójek i nieznośne. Swym postępowaniem zniechęcają do siebie rodziców – nadmiernie absorbując ich uwagę, angażując bez przerwy w swoje sprawy, wyczerpując zapasy całej cierpliwości. Wymagają niemal bezustannego czuwania nad sobą.
Z większością istniejących problemów wynikających z nadpobudliwości dzieci rodzice i pedagodzy powinni radzić sobie sami.

Jak pomóc dziecku nadpobudliwemu psychoruchowo ?
Wskazówki dla rodziców i opiekunów:

1. Izolacja od wielobodźcowego środowiska
2. Spokojna atmosfera w domu
3. Jasny i konsekwentnie przestrzegany system reguł i zasad rządzących życiem dziecka, począwszy od rozkładu dnia po system praw i obowiązków dla każdego członka rodziny
4. Stale powtarzające się rytuały dotyczące zarówno krótkich(dzień, tydzień) jak i długich okresów czasu.
5. Pomoc w porządkowaniu otoczenia(segregowanie, układanie przedmiotów)
6. Pomoc w kończeniu czynności przez dziecko, zanim przejdzie do następnej.
7. Organizowanie ukierunkowanej aktywności ruchowej (sportowej, zabawowej)
8. Formułowanie i pilnowanie celów działalności dziecka, które są jasne i niezbyt odległe w czasie, proste do realizacji
9. Stopniowe komplikowanie zadań i wydłużanie czasu ich realizacji
10. Stała kontrola działalności dziecka i przypominanie o zobowiązaniach
11. Załatwianie wszelkich problemów dziecka w momentach jego wyciszenia, bez stosowania agresji i kar fizycznych
12. Prowadzenie rozmów stwarzających możliwość odreagowania napięć
13. Prezentowanie dziecku właściwych form zachowania (należy mówić jak dziecko powinno się zachować, a nie czego ma nie robić, przećwiczyć trudne sytuacje w postaci dramy na niby, by dziecko wypróbowało nowe reakcje w sprzyjających okolicznościach)
14. Wprowadzić techniki relaksacyjne i stosować je zwłaszcza przed odrabianiem lekcji i snem (hamowanie złości, oddychanie, trening autogenny Schulza, ćwiczenia metodą Dennisona )
15. Nauczyć rozpoznawania emocji i skutków jakie niesie za sobą zachowanie dziecka
16. Jasno i krótko precyzować swoje oczekiwania wobec zachowania dziecka ( nie uogólniać: bądź grzeczny ale zrób tak i tak)
17. Nagradzać i chwalić prawidłowe zachowania i ignorować żądania dziecka zgłaszane w niewłaściwy sposób
18. Podkreślać dobre strony dziecka i mówić o tym, że stać je na więcej

Zalecenia dla rodziców w przypadku braku pozytywnych efektów ich działań wychowawczych:

- Wnikliwa obserwacja dziecka
- Wywiad z osobami mającymi kontakt z dzieckiem
- Rozmowa z pedagogiem
- Skierowanie na badania pedagogiczno- psychologiczne
- Konsultacje z lekarzem rodzinnym i lekarzem psychiatrą

Chcąc pomóc dziecku nadpobudliwemu psychoruchowo, my ,dorośli musimy nie tylko odnaleźć w sobie ogromne pokłady cierpliwości, ale przede wszystkim powinniśmy szukać jak najskuteczniejszych metod pracy z takimi dziećmi, jednoczyć i ujednolicać swoje działania w długim procesie wychowawczym.

Halina Jaśkiewicz

Słupsk

 

 


 

Agresja w przedszkolu

 

       Zdefiniować pojęcie agresji jest zdaniem dość złożonym. Większość psychologów przez agresję rozumie każde zamierzone działanie w formie otwartej czy symbolicznej- mającym na celu wyrządzenie komuś lub czemuś szkody, straty, bólu fizycznego lub cierpienia moralnego.
Mówi się o agresji przejawianej w formie agresji słownej ( werbalnej) i fizycznej. Agresja werbalna przybiera formę wypowiedzi napastliwych, szkodzących lub poniżających skierowanych do osoby będącej przedmiotem agresji i występujących w jej obecności ( grożenie, straszenie, odpędzanie). Agresją werbalną są też wypowiedzi/span mające wyrządzić przykrość lub szkodę osobie stanowiącej przedmiot agresji, skierowanej do osób trzecich, a nie bezpośrednio do osoby, której dotyczą (wypowiedzi napastliwe, krzywdzące, poniżające ,,poza plecami”). Agresja fizyczna obejmuje zachowania napastliwe i destrukcyjne, mające za przedmiot rzeczy, które w skutek ataku ulegają uszkodzeniu lub zniszczeniu. Do zachowań destrukcyjnych należy rzucanie, uderzanie, kopanie, wyważanie, wybuchanie złości, niszczenie lub uszkadzanie rzeczy: psucie, darcie, brudzenie, wybijanie szyb.
Zdaniem W. McDugalla instynkt walki jest jednym z ważniejszych, podstawowych instynktów. Wiąże się z nim uczucie gniewu, które stanowi impuls powodujący wystąpienie różnych zachowań agresywnych. Pobudza do zachowania umożliwiających zaspokojenie potrzeb człowieka, skłania do obrony przed atakiem. Tak rozumiana agresja nie została oczywiście ,,wyuczona’’, nabyta w toku życia. Człowiek rodzi się z gotowym instynktem nazywanym przez niektórych ,,instynktem walki” jest mu on niezbędny do życia, tak jak np., instynkt głodu.
Badania Bandury i innych wykazały, że agresja jest przeważnie zachowaniem wyuczonym, którego uczymy się przez obserwację, naśladowanie, bezpośrednie doświadczenia i powtarzanie. W związku z tym można mówić o trzech ,,szkołach agresji”:
-Dom rodzinny (obserwowanie przez dziecko kłótni i bójek rodziców, fizycznego karania dziecka, znęcania się nad nim),
- szkoła( grupy rówieśnicze) i media ( przedstawienie przemocy w gazetach, książkach, telewizji, grach komputerowych). Można by sądzić, że agresja jest nieodłączną częścią naszego życia. Nawet małe dziecko wyraża waleczną gotowość przezwyciężania sprzeciwu, w przypadku pragnienia kontaktów z osobą bliską głośno płaczem, krzykiem zwraca na siebie uwagę.
Każdy kto zna codzienność przedszkolaka czy ucznia wie o czym będzie mowa: o upokarzaniu, szturchaniu, sprzeczkach, przezwiskach, kłótniach, obraźliwych słowach, popychaniu, dokuczaniu, ciągnięciu za włosy, wyśmiewaniu, zabieraniu zabawek i niszczeniu ich. O braku przyzwolenia na przyłączenie się do zabawy, o tym aby wykluczyć kogoś z zabawy, rozmowy, by się zemścić, grozić, dręczyć, ale również i o tym by bronić siebie i innych, aby przeforsować swoją wolę, oponować, położyć czemuś kres.
Pracując z dziećmi 6- letnimi zauważyłam, że najczęstszymi przyczynami wywołującymi agresje są:
- Oglądanie nieodpowiednich programów telewizyjnych. Utożsamianie się z agresywnymi postaciami.
- Poczucie niskiej wartości. Badania wskazują, że rodzice, którzy są nastawieni na karierę i rywalizację, mają również wysokie wymagania wobec swoich dzieci. Chcą, aby były coraz lepsze, sprawniejsze, bardziej kompetentne. Przymus dążenia do doskonałości powoduje, że dziecko stale czuje się niedoskonałe. Nie potrafi cieszyć się z tego, co robi, bo zawsze widzi jakieś braki. Dzieci opracowują różne sposoby, by podreperować poczucie własnej wartości. A najprostszy sposób to pogłębienie lub zniszczenie domniemanego rywala i przeciwnika (Rościszewska - Woźniak 2000)
- Brak ciepła rodzinnego. W domu powinna panować atmosfera ciepła i zainteresowania sprawami dziecka. Rodzice nie powinni zapewniać poczucia bezpieczeństwa i miłości tylko pod warunkiem spełnienia przez dziecko ich oczekiwań.
- Konflikty w rodzinie. Nieporozumienia rodzinne, rozwody, śmierć jednego z rodziców powoduje , że dziecko czuje się zagrożone i zaniedbane.
- Pojawienie się rodzeństwa.
- Wytyczenie jasnych reguł postępowania. Dziecko powinno znać granice i być poinformowane o konsekwencjach ich przekraczania.
- Niewłaściwe wzorce rozwiązywania konfliktów. Dziecko uczy się przez naśladowanie. Zachowania rodziców przybierające formę surowych i nadmiernych kar, kontroli lub odrzucenia prowadza do agresywnych zachowań dzieci, zaburzeń rozwoju emocjonalnego, obniżenia samooceny, lękliwości lub bierności społecznej (Harwas- Napierała, 1986).
Agresja jest więc uczona długo, dobrze, często i jest podtrzymywana przez osoby znaczące i idoli. Może być najlepszą i jedyną alternatywą dla dzieci, które nigdy nie miały okazji nauczyć się innego sposobu postępowania.

Literatura:
J. Grochulska ,,Agresja u dzieci.”
J. Danielewska ,,Agresja u dzieci- Szkoła porozumienia.”
R. Portmann ,,Gry i zabawy przeciwko agresji.”
G. Hang-Schnabel. ,, Agresja w przedszkolu. Poradnik dla rodziców i wychowawców.”
E.i J. Morawscy ,,Trening zastępowania agresji (ART.) w szkole.”

Aneta Mentel

Pisz

idziennik_logowaniep

bip

box rekrutacja

niemiec

Do wakacji pozostało:
2
2
7
7
Dni
1
1
7
7
Godzin
5
5
5
5
Minut
5
5
3
3
Sekund

Stara wersja strony

stara www

Informator szkolny

pdfDuplikaty dokumentów

pdfEgzamin gimnazjalny

pdfDowozy szkolne

pdfRegulamin - przedszkole

pdfKalendarz  szkolny

pdfPlan lekcji

pdfDyżury specjalistów

pdfDyżur Dyrektora

pdfZajęcia dodatkowe - kółka

pdfŚwietlice

pdfUbezpieczenia uczniów

pdfWarunki ubezpieczenia

 

Bezpieczeństwo

logo-fdds

ochronadziecka

Etykieta energetyczna

etykieta2

Goście Online

Odwiedza nas 63 gości oraz 0 użytkowników.

Odwiedziło nas

Odsłon artykułów:
1651622